Ҳуҷраҳои муқаррарӣ дар дарозтарин ва васеътарин нуқтаҳо чен карда мешаванд. Ошёнаи L-шакл ё утоқҳои сершуморро ба росткунҷаҳо тақсим кардан мумкин аст, майдонҳо илова карда мешаванд, холҳои доимӣ хориҷ карда мешаванд ва натиҷа бо майдони маълуми софи боло пур карда мешавад.
Лутфан майдони фарогирии як бастаеро, ки дар баста ё адабиёти маҳсулот нишон дода шудааст, истифода баред. Асбоб аввал сатҳи талафоти интихобкардаи шуморо илова мекунад ва сипас онро ба тамоми баста ҷамъ мекунад, то рӯйхати харид ба воҳиди воқеии фурӯш мувофиқат кунад.
Маҳдудиятҳои пайванди васеъкунӣ, зеризаминӣ ва таҳшин аз рӯи маҳсулот фарқ мекунанд ва аз ҷониби ин асбоб ба таври худкор тарҳ карда намешаванд; лутфан дастурҳои мушаххаси истеҳсолкунандаи фарши харидаатонро риоя кунед.
Дарозӣ ва паҳнои ҳуҷраро ворид кунед ё бевосита ба майдони маълуми тор ворид кунед; пас меъёри талафот ва майдони фарогирии дар баста нишондодашударо пур кунед. Асбоб то бастаи пурра давр мезанад ва майдони воқеии фаро гирифташуда ва маводи боқимондаро нишон медиҳад.